week 47

EEN PERSOONLIJKE NOOT

Inspiratieloos zit ik naar een vrij leeg scherm te kijken. Ik heb woorden ingetikt die bij mij als eerste opkomen voor een column: vrouwen (had niets met een column-idee te maken, maar het kwam wel als eerste in me op…), fysio (zelfmedelijden), ALV (betrokkenheid) en trainer (principes). De gedachte gaat echter alleen maar uit naar het maken van een sinterklaasgedicht zoals niemand ze maakt, maar helaas moet ik daar nog twee weken mee wachten…

Het idee van een gedicht laat me niet los en met dat ik aan een gedicht denk gaan de gedachten uit naar het enige serieuze gedichtje dat ik (denk ik) ooit geschreven heb.
Stiekem wilde ik onderstaande eigenlijk altijd al een keer met jullie gedeeld hebben. Op het moment zelf waren maar weinig van jullie aanwezig (dit hebben jullie ’s avonds zeker goed gemaakt!) en aangezien ik toch bekend sta als de meest softe man van de club durf ik het wel aan.

Het gedicht (ook wel rijmpje genoemd) heb ik ooit voorgedragen aan mijn toenmalige vriendin (i.v.m. privacy heb ik haar naam veranderd in XXX):

XXX,

Ik houd van jou tot aan mijn dood
Inmiddels is ons balkon twee keer zo groot*
Precies vandaag zijn we al 10 jaar samen
en we hebben ook nieuwe kozijnen met ramen*

Je ogen schitteren als de maan op het water
Morgenvroeg heeft Nieboer vast een kater**
Je lach is zo mooi als een zonsondergang
En met hoge hakken ben je best lang***

Mooie momenten hebben we al meegemaakt
Cupido's pijl heeft ons goed geraakt
Van ons examenjaar tot aan nu
Bijvoorbeeld hier komen zonder paraplu

*: We hadden net een renovatie gehad waarna ons balkon twee keer zo groot was en dubbel glas was gezet

**: Dhr. Nieboer zorgde vroeger zelfs alleen voor een goede baromzet bij Greate Pier

***: De dame in kwestie was de scrum-half van Greate Tryn, dus niet heel lang

Niet vergeten komende weken je schoen bij de schoorsteen te zetten!

Mvg,
R. Haar