Week 43

MOOIE MOMENTEN

Iedereen heeft zijn redenen gehad om te gaan rugbyen. Iedereen heeft ook zijn momenten waarom hij is blijven rugbyen of waar hij enorm van genoot. En dan zijn er altijd momentjes waarvan je denkt:

“Ouch” of “Dat vond ik nou helemaal niet nodig!”. Vorige week had ik even zo’n momentje, helaas moest ik hierdoor zelfs afgelopen wedstrijd missen. Ook Thomas moet afgelopen zondag gedacht hebben: “Beetje jammer dat je dat nu doet!” (en dan druk ik me toch enigszins zachtjes uit). Juist door deze momenten ga je weer eens denken aan die mooie momenten.

Als ik erover nadenk kan ik er zo vijf ophalen. Eén daarvan (eigenlijk een hele wedstrijd) was nog in de goede oude tijd bij Greate Pier tegen Drachten. Het was mijn laatste seizoen bij Pier en het succesvolste in mijn periode. We werden dat seizoen derde, maar eerste zat er toen zeker in (we hebben dat jaar van elk team minimaal eenmaal gewonnen).

RC Drachten kwam op bezoek. Het was bekend dat het een harde wedstrijd zou worden. Een “ouch”-moment heb ik toen ook zeker gevoeld (bedankt Ollie!). Na vier penalty’s stonden we met 0 - 12 achter, maar zelfs met een ref die moeite had om alles goed te zien, bleef het geloof in winst bestaan. Het was de passie, het doorzettingsvermogen en een superverdediging die hiervoor kon zorgen. Ik had het idee dat de openingstry pas in de tweede helft viel (laten we het daar ook maar op houden, dit maakt het verhaal nog beter). Een leuk detail is dat ik de openingstry op mijn naam mocht zetten, maar het was zeker een teameffort. De bal kwam uit de scrum, ik krijg de bal van links gepassed van Bas, na een stukkie lopen, pass ik hem naar center Bauke, Bauke loopt één vent omver om vervolgens de bal weer inside op mij te offloaden, wederom pass ik door, ditmaal naar de flanker Sjoerd III (jaja, Roeland die passt heus wel, hoor!). Ook Sjoerd loopt één man omver en geeft de offload ook inside aan mij, waardoor ik alleen nog maar 15 meter hoef te rennen om de bal over de tryline te drukken. De ontlading van die try was bij iedereen te voelen, ook bij de tegenstander. Bloed werd er geroken en na nog een geconverteerde try werd er gewonnen van Drachten met 14 - 12 , héérlijke wedstrijd!

Ook bij Groningen heb ik mijn mooie momenten gehad. Natuurlijk de winst tegen Obelix afgelopen jaar waarmee we kampioen werden in het laatste competitieduel (!) zit daarbij, maar dat gevoel heb ik al enigszins beschreven in één van mijn eerste columns. Een ander moment (en hier kreeg ik echt kippenvel bij) was bij Dwingeloo op bezoek in mijn eerste seizoen bij Groningen. De wedstrijden tegen Dwingeloo zijn dé derby’s van de Noordelijke tweede klasse, dus een stukje prestige was er wel te halen.

De uitslag doet denken aan een makkie, dit was echter zeker niet het geval. Ik meende dat pas aan het eind van de eerste helft de 0 - 10 viel. De einduitslag werd 5 - 43. Het mooie moment moest toen nog komen: net nadat we door het poortje waren gelopen en we naar de andere kant van het veld liepen om kort te evalueren werd het “Grunns laid” ingezet en door een ieder van Groningen (minus één, ik kende de tekst toen nog niet) luid, doch respectvol meegezongen, kippénvel!
Laten we meer van deze momenten beleven en minder van die andere. Na de sterke, maar verloren wedstrijd van afgelopen zondag hebben we er helaas een pittige uitdaging van gemaakt om kampioen te worden, maar des te mooier zal het moment zijn dat we de wedstrijd winnen waarmee we kampioen worden, toch?

Wees gegroet,
Roeland