Week 06 Kinderen

WEEK 6: KINDEREN

Na een succesvol weekend voor Rugbyclub Groningen (3 uit 3) vond ik het toch wel weer eens tijd voor een tussenbalans.

Wat is dat toch met de ‘logische’ volgorde van: trouwen, huisje kopen en… kinderen krijgen? 
De vraag: “Wanneer komen de kinderen?” werd al vrij snel gesteld nadat ik getrouwd was, maar nadat je een huisje koopt wordt die vraag zelfs nóg vaker gesteld. Onvoorstelbaar hoe vaak die vraag aan mij en/of aan mijn vriendin (tevens mijn vrouw) gesteld is/wordt! En ja, ook bij dé rugbyclub...

Daarom wil ik dan ook graag via dit medium eens en voor altijd (eerstkomende 4 a 5 jaar) duidelijkheid geven inzake mijn kinderwens. Het is vrij simpel: kinderen zijn enig, maar wel van een ander en op een veilige afstand (nee zussen, jullie kinderen zijn ook enig van iets dichterbij ;-))! Maar zelfs nog voordat er überhaupt kinderen zijn, is er nogal een traject waar je voor moet willen gaan. Zo moet er ‘iets’ gebeuren waarvan de vrouw zwanger moet raken, dit is volgens mij wel goed te doen. Als dit goed is gegaan begint het pas echt, ze zal dikker en dikker worden en of dat nu een vrouw echt gelukkig maakt vraag ik me af. Wat moet je antwoorden als ze voor zoveelste keer vraagt: “Maakt deze broek me dik?” Probeer hier maar eens een ‘correct’ antwoord op te geven.
En net voordat je denkt: ”Moeten we misschien de voordeur gaan verbreden?” zal het moment daar zijn dat de baby de uitgang heeft gevonden en er echt wel eens uit wil. Dit is zo’n moment dat je als medeverantwoordelijke alle steun moet geven die de vrouw nodig heeft. Meepuffen, liefdevol kijken, hand fijn laten knijpen en al het getier accepteren zijn slecht vier werkzaamheden van een hele lange takenlijst. Dan is ie eruit en moeten er dingen gemeten, genoteerd en aangegeven worden (ben je ook weer een heeeele middag mee bezig).

Denk ook eens aan de vrijheid die je ontnomen wordt? Ik heb gehoord dat je zo’n kind niet eens onbemand een zondagje thuis kunt laten om in ieder geval beide nog een wedstrijdje mee te pikken! En dan heb ik het nog niet eens gehad over de (weliswaar iets minder zware) weg die de vrouw moet afleggen…

Nog wel even voor de duidelijkheid: alle respect voor de mensen die kinderen hebben en/of graag kinderen willen! Ik heb ook wel eens gehoord dat je voor al het werk wat je erin hebt zitten zoooooooooveel mooie dingen terugkrijgt. Waarschijnlijk over vier of vijf jaar zal ik er ook aan moeten geloven omdat dan (ook) mijn biologische klok is uitgetikt (heeft dan waarschijnlijk meer te maken met het feit dat ik dan fysiek niet meer mee kan komen met het eerste).

Mochten er mensen na vandaag nog eens dé vraag durven te stellen, dan weet ik direct dat hij/zij deze column niet leest. Dit feit zegt dan ook genoeg over de interesse die wij voor elkaar hebben en dit zal dan ook helaas (pijnlijk) kenbaar gemaakt moeten worden…

  
O ja, bij de Heren C is alles nog mogelijk (van tweede tot zevende), heren B staat op een comfortabele derde plaats met uitzicht op plek 2, Heren A heeft het weer in eigen hand om tweede te blijven (nacompetitie) en Dames A lijken af te stevenen op wéér een kampioenstitel! Tot zover de tussenbalans.

Mvg,
R. Haar