Haar Colums

Column week 37 2009

BEDANKJES

Na een actieve competitiezondag vliegen de gedachten door mijn hoofd als ik ’s avonds in bed lig (misschien heeft dit wel iets te maken met adrenaline…): “Ik had de bal moeten passen, dit had ik willen zeggen, dat had ik beter kunnen doen…” De rust vond ik door het op papier te zetten en te gaan gebruiken voor mijn column.
Dat is nu het mooie van een column, het heeft een eigen karakter (zoals de Van Dale zegt) en er gelden nauwelijks beperkingen voor wat het onderwerp van een column kan zijn (aldus Wikipedia). Daarom bij deze twee gedachten van de zondagavond/nacht.

To say or not to say
Het is steeds achteraf dat ik de teksten bedenk die ik had willen zeggen. Zoals velen nu wel weten ben ik niet zo’n spreker terwijl ik nog wel succesvol een docentenopleiding heb gevolgd (succesvol in de zin van voldoendes halen in de tijd dat ik de studie volgde ;-)).
Zo bepaalde Henk vrijdag dat ik even de mededelingen moest doen en de selectie voor het eerste bekend moest maken. Ik hoefde maar aan drie dingen te denken: zwart shirt, clubstropdas en clubsokken. Volgens mij bleef ik hangen bij zwart shirt, overhemd en clubsokken… Het waren drie dingen, maar als je iets dubbel zegt mis je toch iets. Gelukkig riep er nog iemand ‘STROPDAS’ vanuit het publiek. Zoals ik wel eens vaker zeg (en Meatloaf is het met me eens): “Two out of three ain’t bad!”.

Zondag mocht ik nog een keer. Om een of andere reden mocht ik naar voren komen voor ‘Player of the Year’ en ik mocht nog wat zeggen. Het enige wat er bij mij uitkwam was iets van: “Ik zal dit jaar echt mijn best doen” en liet mijn enigszins onderontwikkelde biceps zien om aan te wijzen waar de wc’s waren. (‘show them your swan’ zoals we op Ameland zeiden…).
’s Avond in bed komen dan pas de teksten naar boven die ik had kunnen/willen zeggen en daarom doe ik het nog een keer over (en een beetje zelfrefelectie kan geen kwaad):
Twee jaar geleden kwam ik hier bij de club en zag toen foto’s van een Krisje, een Ben en een Henely met daaronder de tekst: Player of the Year. Voor mezelf heb ik toen als doel gesteld om deze ook ooit eens binnen te halen, een mooi streven leek me. Echter, twee weken later kwam ene Anton terug van vakantie… Terecht werd hij dat jaar ‘speler van het jaar’.
Afgelopen seizoen was niet echt een topstart van het seizoen voor me, keuzes die ik in de wedstrijden maakte waren vaak niet de beste. Gelukkig ging de tweede helft al wat beter met een collectief hoogtepunt van een winstreeks van zes wedstrijden wat ons ook de kampioensschaal opleverde. Daarnaast was er nog ene Ben de Vrede die meerdere malen (en geheel terecht) man of the match was geworden en over het hele seizoen heen had hij ook een goede indruk gemaakt. Dus het lag (nog) niet in de verwachting, maar aangezien er dit jaar allerlei talent uit Friesland is gekomen en iedereen steeds lekkerder gaat ballen, ben ik er héél erg blij mee, BEDANKT!

Passing OUT!
Een andere gedachte zondagavond en een soort revelatie was over het feit dat ik voor het eerst in mijn leven na de wedstrijd iets deed wat ik tijdens de wedstrijd meer had moeten doen, namelijk passing out…
Na de wedstrijd bood Joost (vader van drie jeugdleden en tevens dokter) aan zijn naaisetje even van huis op te halen om vervolgens mijn wenkbrauw op de club dicht te naaien, dit zag ik wel zitten en zo geschiedde.
Het moest wel even verdoofd worden, maar ik sprak met Joost af dat dit natuurlijk wel onder ons zou blijven… Maar het werd erger, net voor de derde hechting (ik had het idee dat het de vijfde was) werd het toch wel even licht in mijn hoofd. Ik moest maar even gebruik maken van de rugleuning, deze rugleuning heb ik echter nooit gevoeld. Met dat ik mijn ogen weer open deed, bleek ik neergelegd(?) te zijn op de grond. “Was ik nu net even weg” vroeg ik met lach op mijn gezicht (althans dat denk ik), Joost bevestigde dit. Bar Jan kwam nog even kijken hoe het ging. Discreet dat Joost was, gaf hij aan dat het prima ging. Ikzelf kon mijn enthousiasme niet beheersen en gaf direct aan dat ik ff knockie knockie was gegaan.

Joost, weer een mooi verhaal voor op mijn werk, BEDANKT! (ook voor het adequaat reageren!)

R. Haar

Colum week 35 2009

RELATIES

Het moet niet gekker worden. Er was een dame op de shoutbox. Natuurlijk hadden we Monique al met al haar pseudoniemen, maar met een tweede dame op de shoutbox lijkt het toch serieuze vormen aan te nemen. Ongerust heeft Henk al op de club geïnformeerd wie het geweest was (er werd namelijk gesuggereerd dat Henk haar in de nek had gehijgd). Vooralsnog is het niet bekend wie het was.
Dit betekent wel de eerste gezamenlijke activiteit binnen de club naast het opwarmen (niet-leden moeten hier niet meer van denken dan het is…).

Dikke kans dat dit ontstaan is door de spontane brainstormsessie na de dinsdagavondtraining. Het grootste idee wat hier toen naar boven kwam was het ’Eet-Date-en-Wie-Weet…’ -project Voorzitter GP heeft hier al iets over laten vallen in de shoutbox.
Als ik het goed heb begrepen zouden hiervoor twee heren en een dame een eetafspraak hebben in het clubhuis, waarbij ze zelf moeten koken en afwassen. Dit zou een bepaalde band moeten/kunnen creëren (‘waarschijnlijk tussen de heren aangezien de dame de hele avond in de keuken staat…’ zou een eerste reactie kunnen zijn ;-)). Een leuke kennismaking, maar ik zou hier toch voor drie heren en twee dames gaan om een nog informelere sfeer te krijgen, maar dit terzijde. De exacte uitwerking zou Marijn(?) mee bezig gaan, dus binnenkort meer.

In dezelfde sessie werd de vraag gesteld of de dames wel eens de site checkten en waarom ze dan niet even wat op de shoutbox zetten, het antwoord was vrij eenduidig: De site wordt wel gecheckt, maar reageren op de shoutbox was zonde van de tijd…
EUREKA! Ik heb het! Met dat ik dit aan het schrijven ben realiseer ik me dat ik zonet de oorzaak van het grootste verschil tussen man en vrouw (en misschien ook wel tussen vrouw en vrouw) heb ontdekt.
LET OP!: Onderstaand stukje kan wat generaliserend overkomen… euh… dat klopt:
De vrouw wil vaak (lees: altijd) ’s avonds graag (over gevoelens) praten en de man wil gewoon rustig een filmpje kijken met een colaatje in de hand (of eventueel een biertje en de ‘echte’ kerel zal voetbal willen kijken).
Wat blijkt nu, de man heeft overdag al zijn gevoelens al kunnen uiten en delen met zijn medegebruikers op de shoutbox. De vrouw vond dit echter ‘zonde van de tijd’. Terwijl ze juist hierdoor al heel wat gesprekstof kwijt zou zijn voor de avond en net als de man dan gewoon rustig met een biertje in de hand een filmpje zou willen kijken.
De oplossing ligt dus behoorlijk voor de hand: uit je gevoelens op de shoutbox! (maar maak het niet te persoonlijk Lea!)

Dit geeft echter nog geen uitleg waarom wij een goede actiefilm willen kijken en de dames een akelig romantische film… hmmm, hier zal ik later op terug moeten komen.

Graag gedaan,
R. Haar (leuke woordspeling na zo’n stukje)
 

Colum week 33 2009

STRANDTENNIS

De trainingen zijn weer begonnen, weer tijd voor een column, leek me.
Meerdere onderwerpen zijn me door het hoofd gegaan, klussen, training, pre-training, afscheid, het nieuwe seizoen, Ameland, liefde, etc. Ik wilde de chronologie laten bepalen en dat zou inhouden dat Ameland aan de beurt was. Dit zou echter ook inhouden dat het meer iets weg kreeg van een verslag. Nadat ik met gepaste trots geschreven heb dat RandUba (een team gevormd door enkele (toekomstige) heren van Groningen en heren van RRC, Castricum en AAC) DERDE is geworden (van de 63) door o.a winsten op de Kwagga’s (team van Bobotie) en viervoudig finalist Bababandits (team van Dougie) wilde ik het hierbij laten en het echte onderwerp aansnijden: Strandtennis.

Iedereen kent natuurlijk de trainingen van Master Kesuke Miyagi in Karate Kid, zo zou mijn training bijna eruit komen te zien tijdens het rugbyreces (maar dan met schuurpapier en verfkwast):

Miyagi: Hai!
[makes circular gestures with each hand]

Miyagi: Wax on, right hand. Wax off, left hand. Wax on, wax off. Breathe in through nose, out the mouth. Wax on, wax off. Don't forget to breathe, very important.
[walks away, still making circular motions with hands]

Miyagi: Wax on, wax off. Wax on, wax off.

Ik vond deze training echter niet genoeg voldoening geven. Dit was o.a. de reden dat ik elke vrijdag op de Hoornse Plas te vinden was. Met een selectief groepje werd hier wekelijks ‘getraind’. Dit trainen werd gekenmerkt door vroege pauzes (ivm de leeftijd van sommigen) lummelen (het spelletje lummelen, maar ook daadwerkelijk niets doen), touchen, cola drinken, shoot-outs, verwerken, water drinken, passen (met de bal), zwemmen (lees: lopen door het water), golfen, bier drinken op het bankje, Kaap Hoorn en niet te vergeten… strandtennis!

Over de naam was nog een beetje discussie, maar er zijn meerdere bronnen die beweren dat het inderdaad ‘strandtennis’ heet. Een korte uitleg van het spel kunt u hieronder vinden (het niveau op deze beelden zijn echter wel iets lager dan bij ons op de Hoornse Plas):

'Een korte uitleg van het spel kunt u hieronder vinden (het niveau op deze beelden zijn echter wel iets lager dan bij ons op de Hoornse Plas):'

Er moet wel bijgezegd worden dat wij onze eigen regels kenden. Zo werd een lijn nooit rechtgetrokken, stond er een laag ‘netje’, werd smashen verboden (om mooi spel te stimuleren), was een veldje best smal, was de lijn uit (om toch het rugby niet te vergeten) en werd er (m.u.v. van afgelopen donderdag) 1 tegen 1 gespeeld.

Persoonlijk was ik vrijdags erg blij met een lage opkomst zodat de kans op het spelen van strandtennis groter was. De prijs was echter wel dat Henk zich dan wat minder amuseerde, uiteindelijk werd er dan altijd toch weer iets met de rugbybal gedaan.

Tot slot wil ik graag de beste speler tijdens het rugbyreces noemen. Hij trainde niet mee, maar kwam gewoon op het einde even langs om te laten zien dat hij nog wel ‘fit’ was. Hij gaf je meestal nog wel 1 set mee om je een goed gevoel te geven (er werd best out of 3 gespeeld), maar besliste de wedstrijd altijd in zijn voordeel. De norm van een smash was meerdere malen een punt van discussie, maar dat zal ik zeker niet aankaarten als argument voor mijn verliespartijen tegen hem (nee, echt niet).

Richard Oppewal, gefeliciteerd!

Tot zover mijn training tijdens rugbyreces. Heb jij leuke of spannende dingen meegemaakt tijdens je vakantie, schrijf en stuur het op als kopij voor het komende clubblad of die daarna!

Mvg,
R. Haar