Haar Column week 11

ZONDAGSJOURNAAL

Wat een succesvolle zondag op de Esserberg moest worden is uitgelopen op een… GRANDIOZE zondag!

Eigenlijk bestond de dag uit twee delen: de herenwedstrijden en een dameswedstrijd met een klein voorprogramma en een lange toegift.
Allereerst de heren: Team B had weinig moeite met Greate Pier. Het begon wat stroef maar toen het begon te lopen, liep het ook echt behoorlijk. Ik ga er niet te uitgebreid op in aangezien ik Greate Pier toch liever zie winnen dan verliezen (in ieder geval van andere teams dan RCG). De lijn die Leeuwarden had ingezet tegen Studs1 konden ze helaas tegen RCG niet doorzetten om er in ieder geval een spannende pot van te maken (een uitgebreid verslag zal nog volgen).
Team A had het toch wat moeilijker, de heren mochten aantreden tegen de nummer 1, DIOK2. Zoals ik in mijn vorige column vertelde over overschatting hadden we dat vandaag zeker niet, ze zagen er allemaal uit als softies (dit heeft allemaal met relativeren te maken!). Het mooiste van de wedstrijd was dat de flanker van DIOK onze prop Erwin (euh, ik bedoel Niwre) bij een stand van 7 - 8 (voor DIOK dus) nog refereerde aan het stukje van vorige week en het kwam er ongeveer op neer dat wij de softies waren, zij de big bad mofu’s en daardoor wel even zouden winnen. Na ONZE overwinning van 10 - 8 is deze flanker er niet meer op teruggekomen, dat had hem kunnen sieren, jammer… Eén laatste puntje: Boris heeft zijn vriendelijke gezicht niet laten zien, top! ? (een uitgebreid verslag door Krisje kunt u vinden op de site).

En dan nog dat tweede deel: Direct na het eindsignaal van de laatste wedstrijd van de heren moest er nog eenmaal die dag gerend worden en wel naar het clubhuis om daar een poortje (zeg maar gerust POORT) te maken ter ere van ene Tox (en de rest van de damesteams mochten er ook doorheen lopen)…
Een klein verhaaltje vooraf: Er zijn vaak mensen die roepen dat je moet stoppen op je hoogtepunt, maar er zijn maar weinig die op dat moment daadwerkelijk stoppen. Daarbij blijft het lastig om te bepalen wat nu echt je hoogtepunt is. Tox (kort voor Jeanette-Willemijn Geertruida Roelofje Toxopeus van Amerongen - de Boer (of zoiets)) stopt na deze wedstrijd, niet omdat ze niet meer meekan met het niveau, maar gewoon omdat ze zich niet meer 100% wil/kan committen aan een teamsport (we hebben het hier trouwens over rugby). Ze wil niet meer de voortdurende druk dat ze altijd ‘moet’ spelen. Zij snapt nu precies wat een teamsport inhoud: commitment naar je team toe, chapeau!
Na het ere-poortje mochten de dames los tegen Greate Tryn, helaas voor Tryn hadden ze niets in te brengen tegen de overmacht dat zich Lady Bears noemt. Zoals velen gisteren met mij zagen kunnen we best zeggen dat Tox het niveau zeker nog aankan en ook nog wel voor een paar jaar. We moeten, denk ik, wel spreken over een hoogtepunt: Slalommend om drie (of vier) dames van tryn, hand-offje daar, hand-offje hier en een try over de lijn... Een staande ovatie was dan ook het onvermijdelijke. Haar professionaliteit in de sport bleek ook toen ze (onterecht) was afgefloten voor een voorwaartse pass een meter voor de tryline, ze zweeg tegen de ref (en waarschijnlijk de volgende dag nog steeds ;-)…). 2 minuten voor tijd kreeg ze haar publiekswissel en mocht ze wederom door het poortje, ditmaal gevormd door haar eigen team en een sportief Leeuwarden.
Het hield natuurlijk niet op bij de wedstrijd, ook na de wedstrijd ging het feestje door. Lekker eten, gemaakt door oude en jonge beren, werd opgediend. En na een speech over ‘veel van veel’ en uitreiking van een speelshirt met de 13 gespeelde posities van Tox (helaas bleek toen plots dat Tox ook ooit eens in 1967 tegen Thor de tweede rij positie bekleed had) mocht Tox plaatsnemen in een stoel waarna ze een ‘privédansje’ voorgeschoteld kreeg.
De avond duurde nog lang en er gebeurde van alles met slagroom, maar het lekkerste vond ik toch de slagroom op een pannenkoek, mmmmm!. Een bericht op de shoutbox liet doorschemeren dat het in ieder geval 01.00 uur was geworden…

Laten we niet vergeten dat er meerdere dames Tox zijn voorgegaan met het stoppen op hun hoogtepunt. Denk aan een Clijsters, Henin en een Hingis, al deze dames zijn na hun ‘stoppen’ toch weer het veld opgegaan, twee van hen hebben een mooie comeback gemaakt, maar denk ook aan Hingis en die cocaïne… Jan, houd haar alsjeblieft van de cocaïne!

Tox, geniet van je vrije tijd en waarschijnlijk tot volgende week!

Mvg,
R. Haar